Wandelen in het Ötztal

Het Ötztal is een dal van superlatieven: met zijn 70 kilometer lengte is het een van de langste zijdalen van het Inn-dal. De bergkammen (Stubaier en Ötzaler-bergen) rond dit dat heeft meer dan 300 toppen die de 3000m overschrijden. Naast deze alpiene bergtoppen vind je ook idyllisch gelegen berghutten in schitterende zijvalleien of hoogvlakten.
Wij verbleven in Längenfeld, zowat halfweg in het Ötztal. Het is een zeer lang dorp dat zich uitstrekt over 11 gehuchtjes en dit over een totale lengte van 8 km. Het is gelegen op 1100m en bevindt zich op het derde terras van het Ötztal. Je vindt er alles wat je nodig hebt: een bakker, 2 winkels, restaurantjes, camping, hotels, gastenkamers enz. Je kan bij de toeristische dienst een stempelkaart afhalen die je in verschillende hutten kan laten afstempelen: hierdoor kan je nadien voor een klein bedrag een medaille bekomen. Je hebt ze in 2 uitvoeringen en in brons, zilver en goud. Dit alles is afhankelijk van de hoeveelheid hutten dat je bezoekt en of je de vooropgestelde hutten aandoet of niet. Meer info bij de VVV.

 

  plan Camping Ötztal ****

Familie Auer
Unterlängenfeld 220
6444 Längenfeld

TEL: +43 (5253)5348
TEL: +43 (5253)53484
logo
  Website: camping-oetztal

E-mail: info@camping-oetztal.com
     

Hieronder vind je verslagen en foto's van de wandelingen die we maakten.

 

  Op ons verlanglijstje Reeds gewandeld    
         
  Wandeling Hoogste punt    
         
2591m
   
2192m
   
Grasstallsee & Hemerkogel
2759m
   
Hauersee
2383m
   
Ernst Riml Spitze
2512m
   
Nisslalm + Ambergerhütte
2150m
   
4 stempels-route
2250m
   
Hochstubaihütte 3038m    
Festkogel 3174m    
Schwarzkogel 3016m    
Gaislachkogel 3056m    

 

 

 

 

 

 

Wetterkreuz

Hoogste punt:

2591m

Wandeltijd:

6u

Hoogteverschil:

+571m / -1779m

Categorie:

2 (lange afdaling)

Kaart:

JA

 

Deze wandeling kan je op verschillende manieren inplannen: zonder gebruik te maken van de kabelbaan, een enkel of een retourticket is ook een mogelijkheid. Wij kozen voor een enkel ticket (90 ÖS in 1999) van Oetz naar Hochoetz. Hierdoor vertrek je op 2020m en kan je er een mooie overgangsetappe of inlooptocht van maken. Vanaf het bergstation is het een goed gemarkeerde wandeling die in zuidelijke richting naar de Bielefelder hütte loopt. We klimmen achter de hut omhoog in westelijke richting (pad 149) tot op een wegsplitsing. Daar gaan we naar links en beklimmen we de Rossköpfe. Na een korte klim staan we aan het gipfelkreuz op 2399m en kunnen we genieten van een prachtig uitzicht. Na het nemen van enkele foto’s, blijven we dit pad volgen over de kam. Hierna volgt een kleine afdaling en we staan al op de Wetterkreuz.

Rossköpfe kruis

Op de Rossköpfe

Op weg naar de Wetterkreuz

Wetterkreuz skiwasser

Op de top van de Wetterkreuz

Een verfrissende skiwasser


Hier is het een drukte van jewelste op de top en we besluiten om heel even tot aan het gipfelkreuz te lopen en meteen terug een stukje af te dalen. We zoeken een rustig plekje om te genieten van het uitzicht op de Acherkogel (3007m) en spreken meteen ook onze lunch aan. We dalen in zuidelijke richting af via pad 148 en komen zo aan de ruïne van de oorspronkelijke Bielefelder hütte. Van daar dalen we in NO-richting verder af tot aan de Acherbergalm op 1893m. Dit is een bemande hut en gezien het mooie weer besluiten we om er iets te drinken. Het ganse terras is overbevolkt en we zetten ons met 0,5l skiwasser in de malse graskant. Vanaf de alm heb je opnieuw twee mogelijkheden: als je een retourticket kocht, loop je richting Bielefelder hütte en verder door naar het bergstation van de kabelbaan. Wij gaan verder te voet naar beneden en lopen over pad 147 in westelijke richting naar beneden. We passeren de Förster-jagdhütte en lopen hier op een variante van de Zentralalpenweg. Op ongeveer 1300m hoogte buigt pad 147 rechts af van de Zentralalpenweg en loopt richting Oetz. Indien je deze afslag mist, loop je richting Habichen (maar er komt ook nog een tweede afslag).

 

top

 

 

 

Frischmannhütte

Hoogste punt:

2192m

Wandeltijd:

6u30

Hoogteverschil:

822m

Categorie:

2

Kaart:

JA

 

We laten de auto achter langs de kant van de weg naar Köfels (op 1370m) en volgen pad 915 dat door het dorpje loopt. Dit pad moeten we blijven volgen tot aan de hut. Maar voor we zo ver zijn, krijgen we nog een steile klim voor de voeten geschoven. Net voorbij het dorpje verlaat het pad de verharde weg en loopt in westelijke richting door het bos omhoog. We lopen door het Greitwald en loodrecht op de hoogtelijnen. Gelukkig is er schaduw in het eerste gedeelte, maar ondanks dat zitten we meteen op de juiste temperatuur. Zo lang je in het bos loopt is er weinig te zien, maar des te meer als je eenmaal boven de bomen uitkomt. Na 1u30 klimmen, staan we op de Schartle op een hoogte van 2084m.

Fundusfeiler Fundustal

Fundusfeiler in de achtergrond

In het Fundustal

uitzicht Fundussee

Uitzicht op Köfels

Fundussee & Hintere Fundusalm


Alleen al voor dit uitzicht is de klim aan te raden. Je krijgt een mooi zicht op het Fundustal en het Ötztal, in de verte is ook de Stuibenfall te zien (hoogste waterval van Tirol). We blijven pad 915 volgen en lopen in een boog naar de Frischmannhütte. Het pad is hier en daar wat geaccidenteerd door lawines van afgelopen winter, maar best nog te doen. Er zijn zeker mooiere hutten in deze regio, maar hun stempel is wel heel mooi. En ook dat was een doel van deze wandeling. We dalen af naar de Hint. Fundusalm en passeren zo de Fundussee. We volgen daarvoor pad 914 dat we ter hoogte van de hut opnieuw verlaten om naar de Schartle te klimmen. Van op de Schartle gaat het via dezelfde route terug naar Köfels.

 

top

 

 

 

Grasstallsee & Hemerkogel

Hoogste punt:

2759m

Wandeltijd:

8u

Hoogteverschil:

1221m

Categorie:

3+

Kaart:

JA

 

We parkeren de auto in Niederthai en lopen over de straat het Horlachdal in. Al vlug zie je rechts een aanduiding naar de Grasstallsee die je natuurlijk volgt. Het moment dat je de gelijknamige vallei inloopt, kom je terecht in een oase van rust. Hier kom je nauwelijks andere wandelaars tegen en het pad loopt in zuidelijke richting langs het bergriviertje Grasstall omhoog. Hier en daar moet je wat navigeren tussen grote rotsblokken die hier afgelopen winter naar beneden zijn gedonderd. Na 3 uur wandelen, staan we aan de Grasstallsee op een hoogte van 2533m. Je staat hier in een bergkom omringt door enkele 3000-ers. Na een korte pauze lopen we verder langs de westelijke zijde van het meer. Wat volgt is een stukje zwarte route dat slingert tussen grote rotsblokken en over enkele kleine sneeuwvelden (in 1999) tot op de Hemerscharte. Maar het is de inspanning zeker waard, want eenmaal op de kam krijg je een fantastisch zicht op het Ötztal dat zo’n 1650m lager ligt.

Grastalsee Door de sneeuw

Grastalsee

Sneeuwvlak onder de Hemersharte

onder de top Op de top

De Hemerkogel komt binnen bereik

Op de top van de Hemerkogel


Het laatste deel van de klim loopt over de bergkam en de Hemerkogel ligt voor het grijpen. Dit laatste stuk van de tocht is trittsicherheit een must. Na een 4u30 wandelen en een klim van 1221m staan we aan het gipfelkreuz op de Hemerkogel (2759m). We krijgen het gezelschap van een Nederlands koppel met een zoontje van 7 … een echte berggeit die samen met ons zat te wachten op de top. Zijn ouders konden hem niet volgen en dat vond hij natuurlijk super. We kregen meteen ook het ganse verhaal over hoeveel stempels hij al had verzameld. We zetten de afdaling in en lopen in westelijke richting naar de Ober-Hemerachalm. Ter hoogte van deze alm buigen we in noordelijke richting af naar de Untere Hemerachalm. Gewoon het pad in noordelijke richting blijven volgen en je passeert Mauslasattel en even later loop je Niedethai weer binnen. Deze wandeling is een echte aanrader!!!

 

 

top

 

 

 

 

Hauersee

Hoogste punt:

2192m

Wandeltijd:

7u20

Hoogteverschil:

1233m

Categorie:

3

Kaart:

JA

 

Deze wandeling kunnen we aanvangen van op onze camping. We steken de Ötztaler Ache over en nemen het klimmend pad naar de Pestkirche. Achter deze kapel volgen we de slingerende weg op de berghelling. In de derde haarspeldbocht nemen we een klein pad naar recht en klimmend in NW-richting verder omhoog. Het pad draait rond de Giggelberg en duikt zo het Hauertal in. In het bos gaat het op sommige stukken zeer steil omhoog en we horen iemand achterop komen. Even later worden we ingehaald door een oud vrouwtje die ons met een stevige stap al vlug het nakijken geeft. Het moet hier goeie lucht zijn en ik hoop dat ik op die leeftijd nog altijd even kwiek ben. Het pad verlaat het bos en op 2000m hoogte krijgen we voor het eerst een mooi zicht op het Hauertal. We worden omringd door steile wanden van ondermeer de Hauerkogel (2491m), schneggerkogel (2722m) en de Kögele (2809m). Voor ons zien we de 3000-ers Felderkogel, Luibiskogel en Reiserkogel. Nu we het bos uit zijn, is het tijd om de zonnecrème uit te halen, want het zonnetje geeft weer goed. We lopen nu door een stenen landschap en klimmen gestaag door het Hauertal. Na een klim van 3u30 staan we aan de oever van de Hauersee.

Hauersee Hauersee

Hauersee

Hauersee


Deze is nog gedeeltelijk gevuld met ijsschotsen en het fototoestel wordt dan ook snel boven gehaald. De onbemande Hauerseehütte is vandaag open, maar wij zoeken even verderop een rustig plekje om te eten. Na een middagpauze (45’) zetten we onze tocht verder. Je kan via dezelfde weg opnieuw afdalen, maar we verkiezen en ommetje via de Innerbergalm en het uitzichtpunt ‘Wöckelwarte’ Hiervoor nemen we het pad in noordelijke richting dat even verder afsplits van pad 911 dat naar de Felderjöchl leidt. Na 45’ hoofdzakelijk afdalen, staan we op het uitzichtpunt ‘Wöckelwarte’. Hier heb je een fantastisch zicht op Längenfeld en Gries (gelegen in het Sulztal). Van op het uitkijkpunt sta je in enkele minuten aan de Innerbergalm. We volgen de verharde weg naar de Stabelalm, maar vlak voor deze alm nemen we rechts op een Y-splitsing. Hierdoor dalen we steil af richting Lehn en we krijgen het gezelschap (op afstand) van de Lehnbach. Dit is een bruisende bergbeek die zich vlak voor de vallei via een grote waterval naar beneden stort. Het is ruim 1,5u afdalen door het bos en naarmate je het dorpje nadert hoor je de waterval. Na een ommetje via de waterval rest er nog een stuk vlakke weg tot aan de camping.

 

top

 

 

 

Ernst Riml Spitze

Hoogste punt:

2512m

Wandeltijd:

5u

Hoogteverschil:

943m

Categorie:

2

Kaart:

JA

 

We laten de auto achter ten oosten van het dorpje Gries, dat gelegen is in het Sulztal (een valleitje ten oosten van Längenfeld). In het weekend is het hier nogal druk, want je ook de mensen die naar de Amberger hütte wandelen maken gebruik van deze parking. We nemen de verharde weg naar Winnebach en moeten meteen goed aan de slag. Maar éénmaal dat je het dorpje bereikt hebt en het bos in loopt, gaat het pas goed steil omhoog. De route door het bos is zeer goed gemarkeerd met verfstrepen en voert ons door het Winnebachtal. Eenmaal de bosrand bereikt, wordt het een stuk minder steil en je ziet de route naar de hut nu voor je liggen. We blijven op de noordelijke flank lopen en op 2177m loopt het pad steil over een rotswand. We lopen nu door het achterste deel van de Winnebachvallei en nadat we nog 1 steil klimmetje naar links gemaakt hebben, zien we de hut.

Winnebachtal op de top

In het Winnebachtal

Op de Ernst Riml Spitze


We hebben er een klim van 2u opzitten. De hut ligt hier idyllisch mooi aan de Winnebachsee, omringt door 3000-ers. We nemen een korte pauze en nemen de nodige foto’s. Je hebt verschillende wandelmogelijkheden vanaf de hut, wij kiezen voor de Ernst Riml Spitze. Hiervoor nemen we het pad in oostelijke richting, dat ondermeer naar de Bachfallenferner loopt. Het pad loopt redelijk steil omhoog, maar het loopt makkelijk dat in het bos aan het begin van de klim. Mede door het uitzicht lijkt alles vlotter te gaan. Na een uurtje klimmen, staan we op de top van de Ernst Riml Spitze. Hier vind je een gipfelkreuz + boek waarin je jezelf kan registreren. Bij het boek vind je ook een stempel. We zoeken een mooi plekje en nemen een uurtje middagpauze. De terugweg gaat via dezelfde route.

 

top

 

 

 

Nisslalm + Ambergerhütte

Hoogste punt:

2150m

Wandeltijd:

5u30

Hoogteverschil:

482m + 581m

Categorie:

1

Kaart:

JA

 

Na 2 dagen van regen (sneeuw boven de 3000m) gaan we opnieuw op zoek naar enkele stempels voor de spaarkaart. Door het slecht weer moeten we ons wandelschema wat aanpassen, tenminste als we nog het gouden wandelspeldje willen bekomen. De wandeling naar de Ambergerhütte is voor iedereen bereikbaar, want zelfs diegene die niet willen wandelen, raken ter plaatse met een taxi. Niet echt onze dada, maar het opent wel perspectieven voor mensen die minder goed te been zijn en willen genieten van een prachtig uitzicht op de gletsjers die in het einde van het Sulztal te zien zijn. We parkeren de auto op de parking ten oosten van Gries. Vermits we op jacht zijn naar stempels, zullen we eerst naar de Nisslalm wandelen (via de directe route uit het dorp). We lopen van de parking terug naar het dorp en steken daar de rivier over. We klimmen over een steil pad door het bos naar de Nisslalm. Om daar te geraken moeten we 480m in hoogte overwinnen. Het is nog behoorlijk frisjes na het onweer van afgelopen nacht. We klimmen stevig door en staan in minder dan een uur aan de hut.

Amberger Hütte In der Sulze

Amberger Hütte

In der Sulze, omrings door 3000-ers

Bockkogel Schwarzenbergspitze

Bockkogel gezien vanuit der Sulze

Links de Schwarzenbergspitze


Kaart laten afstempelen en we dalen dan via de verharde weg opnieuw af. Deze verharde weg loopt niet rechtstreeks naar Gries, maar komt uit aan de Vögelasbrucke. Via deze brug komen de wandelaars die van de parking het Sulztal zijn ingelopen. We nemen de brede verharde weg naar rechts en gaan lichtjes stijgend op weg naar de Vorderen Sulztalalm. Vlak voor de alm (1898m) steken we opnieuw de rivier over en lopen nu op de noordelijke flank verder. De hut die je dan in zicht krijgt is niet de Ambergerhütte, want die ligt verscholen achter een berg. We lopen over een bijna vlakke weg tot aan de Hintere Sulztalalm en steken daar de rivier opnieuw over. Het pad draait links om een bergje heen en je staat aan de Ambergerhütte. Hier is het bijzonder druk en we lopen nog even verder de vallei in. Daar zoeken we een rustig plekje om te eten en laat ik mezelf even gaan wat foto’s nemen betreft. Door de sneeuw die afgelopen nacht is gevallen (boven de 3000m) lijkt alles nog mooier af te steken tegen de staalblauwe lucht. Een lichte wandeling voor een maximum uitzicht. De terugweg gaat via dezelfde route.

 

top

 

 

 

 

4 stempels-route

Hoogste punt:

2250m

Wandeltijd:

6u

Hoogteverschil:

1061m

Categorie:

3

Kaart:

JA

 

De laatste dag van de vakantie en we zetten de jacht in op de laatste 4 stempels. Je kan deze in 1 wandeling vangen, nl. een route via de Sattelalm, Vorderen Pollesalm, Hahlkogelhaus en de Polltalalm. Toen we onze tent opende, zag het er opnieuw niet goed uit. Wolken die bijna de grond raakt was het enige dat er te zien was. Toch maar naar de bakker en vervolgens even de meteo-info gaan bekijken in het dorp. Een plaatselijke inwoner zei me dat je boven de 2000m geen last zou hebben van de wolken en dat tegen de middag het volop zon zou zijn. Gelukkig hebben we deze man geloofd, want om 11u30 was het opnieuw volop zon. En toen stonden wij al aan Hahlkogelhaus. We lieten de auto achter op het einde van de straat in Huben en namen een matig stijgend verhard pad dat richting Sattelalm loopt. Door de laaghangende bewolking is het lekker fris om te wandelen en na een klim van dik uur staan we aan de Sattelalm. Het is 10u15 maar de alm was gesloten. Hier gaat onze eerste stempel en we hadden die zeker nodig. Na nog eens goed rondgekeken te hebben, zetten we onze tocht maar verder. We blijven het brede pad volgen dat ons dieper in de vallei van de Pollesbach brengt. Een half uurtje later staan we al aan de Vorderen Pollesalm en krijgen de eerste stempel van de dag. We informeren meteen waarom de Sattelalm niet meer geopend is. De vrouw vond dat eerder ook raar, maar de mogelijkheid bestond dat we gewoon te vroeg waren. Nu ja, je zou toch denken dan een hut om 10u al zou open zijn. Een klein stukje voorbij de hut maakt het brede pad een bocht naar links en steekt de rivier over. Net voor de brug buigen we af naar rechts en klimmen we steil omhoog in westelijke richting. Deze route wordt ter plaatse als zwart aangeduid: je hebt dus wel wat trittsicherheit nodig, maar wel geen materiaal. Nu lopen we letterlijk met het hoofd in de wolken en terwijl we klimmen, worden we volledig omringt door de wolken.

wolken Hahlkogelhaus

Wolken stîjgen op uit het Pollesbachtal

Hahlkogelhaus


Toch merk je dat de lucht sterker wordt, maar de uitzichten blijven voorlopig beperkt. Naarmate we Hahlkogelhaus naderen, beginnen de wolken te verdwijnen. Als we aan de hut komen, staan we in het zonnetje. De vallei is nog steeds volledig bedekt door de wolken, het lijkt alsof ze de vallei vol met slagroom gespoten hebben. We nemen hier onze middagpauze en zien hoe ook de wolken in de vallei stilaan oplossen. Om 13u was er geen wolkje meer te zien en gaf de zon weer volle kracht. We zetten de afdaling verder in en lopen in NO-richting naar de Polltalalm. Hier bestellen we een 0,5l skiwasser en komen ook te weten hoe dat nu gemaakt wordt. Het is een combinatie van 2 geconcentreerde sappen (sinaas en aardbei/framboos) aangelengd met water. De vrouw nam ons mee naar de keuken om te tonen hoe de flessen er uit zagen, zodat we ze makkelijk in de winkel konden vinden. Na de verfrissende drink dalen we de laatste 650m af via een slingerende weg. We komen zo ten westen van Huben en nemen daar de verharde weg die ons terug aan de auto brengt. Een mooie wandeling, maar 1 stempel te kort. Ik neem me voor om opnieuw naar de Sattelalm te lopen, maar zonder rugzak. Ik neem enkel een drinkfles en 2 wandelstokken mee. Ik ken de klim van deze morgen en dus ook de vlakkere stukken waar je wat kan recupereren. Het is 316m klimmen en zet er meteen flink de pas in. De spieren waren natuurlijk lekker opgewarmd van de ganse dag te wandelen en al snel zoefde ik voorbij de eerste namiddagtoeristen. Het koste me een uur om heen en terug naar de hut te lopen, maar we hadden wel onze laatste stempel. Nu naar de toeristische dienst om onze wandelspeldjes op te halen.

 

top

 

 

 

U bent bezoeker

guestbook